Komunikabideak eta gutxiengoak: sarean lan egin

Iritzia
Gaur egun, baditugu jada hamaika lan eta analisi azaltzen dutenak komunikabideek immigrazioaren inguruko gaiak eta horrek dakartzan arazoak nola jorratzen dituzten.Immigrazioa ez dute soilik arazo moduan jorratzen, era zuzen batean, mehatxutzat jotzen dute: oinarrizko zerbitzuen aurkakoa, lan eskaintzaren aurkakoa, herritarren segurtasunaren aurkakoa, gure "betiko" sinismenen aurkakoa, eta immigrazioan ikusten dute ere nazioarteko terrorismoarentzat zirrikitu modukoa.

Gaia jorratzeko komunikabideek duten era horrek eta alderdien arteko gerra dela-eta gaiari ematen zaion erabilera politikoak kalte handiak sortzen ditu. Joan den urriaren 26an El País egunkarian CISek egindako aldizkako inkesta bat argitaratu zen. Horren arabera, %59,2k uste du immigrazioa espainiarren arazo nagusia dela. Uztailean %38k zuen iritzi hori, hortaz, soilik bi hilabetetan 21 puntu(!) igo da ehunekoa. 2005eko maiatzeko datuak baditugu jarraian hizpide ikusiko dugu garai hartan %27,7k zuela uste hori, beraz, zenbatekoa bikoiztu egin da. Iritzi horiek, gainera, hasi dira jada modu ireki batean plazaratzen, horren adibide dugu esaterako, aurreko urriaren 29an Tenerifeko Santa Cruzen izandako manifestazioa,Kanarietara iritsitako etorkinen aurka.

Ez dago zalantzarik dinamika hori salatzen gabiltzanok sortzen dugun eragina nahiko azalekoa dela noraeza hau saihesteko garaian. Arrazoi asko daude. Horietako batzuen arabera,komunikabideen gehiengo handia herriarengan eragiteko botere-tresna eta enpresak dira, eta beren zeregina "izatez" edo "egituraz" immigrazioaren eta gutxiengoen inguruan arazo eta krimen kontzeptuak ugaltzea da.

Enpresak direnez, errentagarritasun ekonomikoa dute irizpide nagusi, eta, hortaz, baliabide ekonomikoak lortzea helburu garrantzitsua da. Bestalde, botere-tresnak dira. Komunikabideen gehiengoak buru-belarri jarduten du politika arloan (askotan politika izan da komunikabide batzuk sortzeko arrazoia), eta, oro har, hartzailearengan eragin nahi izaten du, eta, horien bitartez, erabaki politikoak hartzen dituztenengan. Era berean, klase politikoak lehen eta oinarrizko ardura moduan du boterera iristea eta bertan mantentzea, beraz, alderdi horretatik guztiz zaurgarria da; izan ere, botoak irabazteko edo galtzeko edonolako bideak hil ala bizikoak zaizkio. Ikuspuntu horretatik, immigrazioaren gaiak baldintza guztiak betetzen ditu "arazo" moduan jorratzeko: "beraien" arazo da "geurea" baino; egokia da gizartean dauden bestelako arazoen erruduna izateko; ez dute bozkatzen (edo "hemengoak" baino gutxiago behinik behin); ez daude talde erabakiorren artean, eta bereziki, ez daude komunikabidetako erredakziotan (horrelako lekuetan denak "etnia" zurikoak dira) ... Eta hori guztia berdin jazotzen da komunikabide publikoetan.

Puntu horretatik abiatzeak gizarteko hainbat eragile politika zehatz bat ezartzera behartzen ditu, politika zehatz eta iraunkorra, irismen handikoa, errealitate horren ondorio negatiboak gutxituko dituena. Eta guk, gogor lan egin dezakegun puntu horretan, eskura ditugun baliabide guztiak ez ditugu ustiatu inondik inora.

Nahiz eta abiapuntua ez den batere egokia, aipatu beharra dugu horrexegatrk gizarte eragile askok komunikabidetako mezuak sortzeko prozesuan gauzak aldatzeko dituzten aukerak zabalak, anitzak eta beharrezkoak direla. Hori dela eta, beharrezkoa da herriarengana iristeko komunikabidetan oinarritzea, kalitatezko kazetaritzaren alde dauden profesionalekin lan egitea, komunikabideen aniztasunak eta ugaritasunak irekitzen dituzten leihoak erabiltzea, espezialisten azterlanak indartzea, beren lanak zabaltzea eta lan horiek solidaritatearen arloko eragileekin batzeko erabiltzea, intelektualak eta Unibertsitatea gaian sentsibilizatzea, Europar Batasuneko beste hemaldetan egin ohi den bezala exijitzea erakundeek kontrolatzeko talde independenteak martxan jartzea..

Punta-puntako sektoreen sinergiak soilik aprobetxatuz, pentsa genezake, egungo egoerari buelta ematea, partzialki bada ere. Horrek ondoko kontzeptu garrantzitsua dakar: sarean lan egitea. Kontzeptu hori Mugak taldearen ardura izan da denbora luzez, eta, horrexegatik, bi tresna ipini ditugu denon eskura: bata, martxan dagoena, Eguneroko prentsa aldizkaria, eta prentsari buruzko datu-basea; eta, bestea, orain eratzen ari garena, Aniztasunaren Agenda.

Eguneroko prentsa aldizkaria eta prentsari buruzko datu-basea ondokoan datzate: zerbitzu horretan izena emanez gero, egunero Estatuko 22 egunkaritan immigrazioari eta gutxiengoei buruz argitaratzen diren eduki informatiboak bidaltzea. Egunkari horien artean hauek daude: Euskadiko guztiak, estatuko garrantzitsuenak eta hainbat autonomia erkidegotan nagusiak direnak (Katalunia, Kanariak, Andaluzia, Valentzia, Murtzia eta Galizia). Era horretan, kolektibo horrek gai honi buruz sortutako ia guztia biltzen du. Datubasea Mugakeko web orritik zuenean kontsulta daiteke.

Aniztasunaren Agendarekin gabiltza lanean orain. Azken horren xedea da, immigrazioak eta gutxiengo etnikoak estatuko gizarte komunikabidetan era arruntean parte hartzea, eta ikuspegi orokor bat izatea. Helburu hori lortzeko, kontuan izaten ari gara informazioaren profesionalak, kazetaritza zorrotz, profesional eta solidarioren alde lan egiten duten informazioaren profesionalak, eta informazio-iturri, ikuspuntu eta bestelako iritzietarako sarbide errazak izatea beharrezkotzat jotzen dituzten informazioaren profesionalak.

Aniztasunaren Agendarekin aipatutako gizarte eragileak eta profesionalak harremanetan jarriko dituen prozesua hasi nahi dugu; hala, taldeko diagnostikoa egin ahalko genuke, ase beharreko beharrak ikusi ahalko genituzke, eta lan tresnak eratu ahalko genituzke, horien artean garrantzitsuena Agenda genuke, arazoak gainditzen lagunduko duena.

aldaketa16

Komunikabideak eta gutxiengoak: sarean lan egin

Destacamos